Over mij

Van jongs af aan had ik de behoefte om de wereld om mij heen te ontdekken. Ik wist gewoon dat er meer was, meer moest zijn. Vaak werd ik naïef genoemd, ook in mijn volwassen leven. Niets is minder waar. Mensen vinden het vaak wel beangstigend als je open en positief in het leven staat. Ze houden liever alles bij hoe ze het gewend zijn. Hoe meer men mij de beperkende overtuiging liet zien, hoe sterker ik de wil had om te laten zien dat het wél kon.

Op mijn 15e kreeg ik een paard. Mijn paard was zwart met woeste manen, precies zoals ik het mij altijd had voorgesteld als ik ooit een eigen paard zou hebben. Niet dat dat zomaar vanzelfsprekend was, want een paard aanschaffen is één ding, maar onderhouden nog vele malen duurder. En mijn ouders waren geen rijke ouders. Dus eigenlijk was dat een ver-van-mijn-bed-grote-droom. Tóch kwam uiteindelijk dat paard er. Rambo. Liefde op het eerste gezicht! Maar... er zat ook een hele grote maar aan. Hij was prachtig, maar zeer woest. Hij was verkeerd behandeld geweest, niet goed verzorgd en helemaal verpest om er gewoon fijn op te kunnen rijden. Niemand kon hem aan. Maar ik zag de uitdaging en liet mij niet uit het veld slaan. Iedereen verklaarde mij voor gek. En hoewel ik op dat moment helemaal niets met hem kon beginnen (je wilt niet weten hoe vaak ik eraf gevallen ben en hoe vaak hij er met mij vandoor ging zodra ik erop zat), zei ik: ik word Z-dressuur met hem! Je begrijpt, ik werd compleet uitgelachen. Ik ben aan de slag gegaan, bloed-zweet-tranen, maar ik had altijd dat eindplaatje in mijn hoofd. Een paar jaar later konden we Z-dressuur starten.

Een auto-ongeluk op mijn 26e met een zware whiplash als gevolg, zorgde ervoor dat ik opnieuw ging nadenken over mijn leven. Was ik nog wel tevreden? Wat had ik bereikt? Wat wilde ik nog bereiken? Toen het ongeluk gebeurde zat ik al een tijdje niet meer lekker op mijn plek. Op mijn werk niet, in mijn privéleven niet. Ik wilde aan ieders verwachtingen voldoen en rende mezelf compleet voorbij.

 

Op dat moment lag mijn hele leven op zijn kop en was ik aan huis gekluisterd en waren fysio en andere therapieën mijn enige ´uitjes´. Die periode heb ik gebruikt om mijn leven weer opnieuw uit te vinden. Ik ging zelfs naar een andere stad verhuizen. Na 5 jaar volledig afgekeurd te zijn geweest, wilde ik koste wat het kost weer terugkeren in de maatschappij. Ik kreeg mijn droombaan, reisde vaak naar Afrika voor mijn werk en heb mijn leven mogen verrijken met mooie reizen die ik heb kunnen maken: Zuid-Afrika, Cuba, Caribbean, IJsland, USA, Vietnam, Singapore, Albanië, Athene, Israël, Macedonië, Marokko en nog veel meer.

Als ondernemer mag ik andere mensen helpen om hun leven een stukje mooier te maken. Mezelf blijven ontwikkelen en blijven leren in dit leven, vind ik enorm belangrijk. Zo leer ik mezelf ook steeds beter kennen en word ik een betere versie van wie ik al was. Ondertussen ben ik ook moeder geworden van een prachtige dochter op wie ik supertrots ben. We wonen samen met onze hond. Onze hond woont nu ruim 2 jaar bij ons en is een rescuehond uit Curaçao., gedumpt door haar baasje om haar een vreselijke dood te laten sterven. Dans loopt als een rode draad door ons leven en neemt een belangrijke plek in. We houden allebei van het theater, zowel voor- als achter de schermen, en doen graag dingen samen zoals weekendjes weg, samen shoppen, films kijken, spelletjes doen, musea bezoeken en iets van de wereld zien.

Het leven is altijd in beweging. Leer te dansen op deze bewegingen. Er zullen altijd leuke en minder leuke dingen gebeuren. In niemands leven gaat het alleen maar goed. Iedereen krijgt te maken met zijn of haar eigen battles. Hoe we hiermee omgaan en welke lessen we hier uittrekken, is aan onszelf. We creëren ons eigen leven en het leven biedt altijd weer nieuwe kansen. Er is altijd meer, beter, leuker… Maar wees ook dankbaar voor wat je hebt en al hebt mogen bereiken. En als je écht gelooft in wat je wilt, dan zal je er komen! Als je het voelt, is het voor je weggelegd. ♥

Liefs Michelle